Biliyorsunuz. Köpekler büyük mesele benim için.
Yeni tanıştığım insanlara Saşa’yı anlatırım mesela. Beni bir köpek hayatta tuttu, genç kızlığımın sahipsiz günlerinde, diye. 17 yaşındayken yolda bulduğum, eve getirdiğim minik beyaz bir teriyerdi Şaşa. 10 sene yaşadık birlikte. O evde diye dönerdim eve. O evde diye…
6 yıldır Bal, var hayatımda. Mükemmel bir köpek. akıllı, sadık, iletişimde 10 numara. Tek kusuru kedi kovalamayı sevmek. O kadarı da olur (mu?).
Ve şehrin köpekleri. Son 5 senemde, evimin hemen yakınındaki sahilde her gün buluştuğum… Sahilin esas sahipleri olan, ama gittikçe artan hoyrat kalabalıkla, plajlara yerleştirilen şezlonglarla, her ay masa ve sandalyesi artan belediye çaycılarıyla yerlerinden edilen köpeklerim. Uzunkuyruk, Yancı ve Çirkin. Şimdilerde sahile gitmekten hoşlanmayışım onların yokluğundan.
Oysa ki onlar, tüm bu nursuz kalabalıktan daha İstanbullu köpeklerdi. Kimseye bir zararı olmayan. Kendini sevdirmek için göbek açan, tanıyan, bilen, dinlemeyi bilenle konuşan.
Ah, benim köpeklerim.
İşte tam da bu ruh haliyle geçirirken bu yazı, bi kitaba rast geldim. “Şehrin Köpeklerine Müjdeler”, yazarın adı Ahmet Birsen. Daha önce duymadığım biri. Ama bu kitap isminin beni cezbedeceği aşikar.
Başladım okumaya.
1910 senesinde geçiyor Roman. Osmanlı’nun son dönemlerinde (herhangi bir iktidarın son dönemleri olduğunu sezmesiyle verdiği saçma kararlar ve zulmün katsayısı mı artıyor acaba?)…
Deniz kıyısına çıplak bir adamın bedeni vuruyor. Ölü değil, canlı. Hafif meczup gibi. Gelecekten haberler getiriyor ve köpeklerle konuşuyor. Şehrin köpeklerini başlarına gelecek olan felakete karşı uyarıyor. Biz de o köpeklerden birinin dilinden dinliyoruz olanları. Sonra biraz mitoloji, biraz tarih, birazcık macera ile devam ediyor hikaye.
Komik tarafları da var ama ben bol bol ağlıyorum okurken. Trende, kafede, salonumda ağlıyorum. Köpekler beni ağlatmanın en garantili yolu.
Köpeklerin, kurtlardan ayrışma hikayesini ve o sırada insanla yaptıkları ahdi anlatıyor yazar:
“Bundan sonra insanoğlunun dostu, sırdaşı ve yoldaşısınız. Sürülerini, evlerini, çocuklarını koruyacaksınız. Onları korumak için gerekirse kurtlarla da savaşacaksınız. Onlar da sizi öldürmeyecek, vatanınızdan sürmeyecek, eziyet etmeyecek. Bu bizim ahdimizdir. İnsanoğlu bunu bozsa da siz sözünüzden dönmeyeceksiniz…”
Ve Türkler arasında köpeğe bir fenalık edenin başının dertten kurtulmayacağına inanıldığını anlatıyor… “çünkü Türkler bilir ki meczuplar ya da masumlar incinirse tanrı incinir…”
Şimdi İstanbul’un sokakları köpeksiz. Her köşebaşında bekleyen o güzelim bekçiler yoklar. Şimdi İstanbul köpeklersiz. Daha mı güzel?
Dünyanın en tehlikeli yaratığı insan köpeklerin tehlikeli olduğuna kanaat getirmiş. Binlerce yıllık şehir tarihinde bu bazı kereler olmuş. Ahit insanlar tarafından bozulmuş. Ama köpekler daima sözlerinde durup insana sadakatte kalmışlar.
Köpeklerin efendisinin getirdiği son müjde de şu:
“Merak etmeyin. İstanbul’un köpekleri daima İstanbul’a geri döner…”
Bekliyorum.



Listeme ekledim çok teşekkürler